Cookies Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika). Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki.

Repertuar RepertuarEN
Opera

Opowieści Hoffmanna

Opera fantastyczna w 5 aktach (w 3 aktach z prologiem i epilogiem)
Jacques Offenbach
Michał Znaniecki
Tomasz Tokarczyk
3 godziny 45 minut

szczegóły

informacje T_DETAILS_SHOW_MORE

czas trwania
3 godziny 45 minut | 2 przerwy
kompozytor
Jacques Offenbach
libretto
Jules Barbier i Michael Carré na podstawie opowiadań E.T.A. Hoffmanna
premiera światowa
Paryż, Opera-Comique, 10.02.1881
polska premiera
Lwów, 1884
premiera w Operze Krakowskiej
9.06.2017
język spektaklu
Oryginalna francuska wersja językowa z polskimi napisami
opis
Offenbach, autor ponad stu operetek, przez całe pracowite życie marzył o stworzeniu opery, która wyniesie go w rejony sztuki wysokiej. Tą jedyną, którą pisał ścigając się już ze śmiercią są „Opowieści Hoffmanna”. Premiery nie dożył, odbyła się w cztery miesiące po jego odejściu. Dzieło uznano za szczytowe osiągnięcie kompozytora. Libretto opery oparte jest na kilku opowiadaniach niemieckiego romantyka, prekursora fantastyki grozy, E.T.A. Hoffmanna, który występuje w niej także jako postać. To on opowiada dzieje swoich miłości do trzech kobiet: Olimpii, Antonii i Giulietty. Każda z miłości jest inna i każda nieosiągalna, ponieważ zawsze jakiś demon zła krzyżuje plany spełnienia. Hoffmannowi pozostaje wierna wyłącznie Muza, tylko ją może kochać, bo taki jest los Poety. Muzyka opery idealnie przylega do warstwy dramaturgicznej, każda z opowieści otrzymała odmienny koloryt, nad całością unosi się aura fantastyki, tak charakterystyczna dla Hoffmannowskiej prozy. „Opowieści” obfitują we wspaniałe muzyczne przeboje a wśród nich niezwykle popularna barkarola, aria lalki Olimpii, pieśń Antonii czy pieśń o karle Kleinzacku.

„Opowieści Hoffmanna” zobaczymy w interpretacji wybitnego reżysera operowego Michała Znanieckiego, znanego krakowskiej publiczności z inscenizacji „Don Giovanniego”, „Eugeniusza Oniegina”, „Miłości do trzech pomarańczy” i „Króla Rogera”.

plakat T_DETAILS_SHOW_MORE

autor plakatu
Luigi Scoglio

realizatorzy i obsada T_DETAILS_SHOW_MORE

realizatorzy
Scenografia: Luigi Scoglio
Choreografia: Diana Theocharidis  
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel
Reżyseria światła: Bogumił Palewicz

Współpraca muzyczna: Paweł Szczepański
Asystentki reżysera: Zofia Dowjat, Dagmar Bilińska-Korban
Asystent kostiumografa: Joanna Medyńska
Asystent choreografa: Adam Mośko
Asystentka kierownika chóru: Joanna Wójtowicz
Inspicjentki: Magdalena Wąsowska, Justyna Jarocka-Lejzak
Suflerki: Dorota Sawka, Maria Mitkowska

Korepetytorzy solistów: Kristina Kutnik, Olga Tsymbaluk, Grzegorz Brajner, Katarzyna Starzycka (współpraca)
Akompaniator chóru: Wioletta Fluda
Akompaniator baletu: Emilia Strzecha
Tłumaczenie tekstu na tablicę świetlną: Dorota Sawka
obsada

bilety T_DETAILS_SHOW_MORE

Kategoria B
Loża Marszałkowska
100 zł
Amfiteatr Rzędy IV-IX
65 zł
Amfiteatr Rzędy I-III i X-XII
50 zł
Amfiteatr Miejsca boczne i rzędy XIII-XIV; Loże boczne Prawa i Lewa (piętro); II Balkon rzędy I-II
35 zł
II Balkon Rzędy III-IV
25 zł
Uwaga! Widoczne ceny biletów obowiązują na pokazy w ramach regularnego repertuaru Opery Krakowskiej.

Na pokazy: specjalne, przedpremierowe oraz przedpołudniowe obowiązują inne ceny biletów. Obowiązują również zniżki dla osób niepełnosprawnych. Szczegółowe informacje znajdą Państwo w Cenniku.

libretto T_DETAILS_SHOW_MORE

PROLOG

W sąsiadującej z teatrem winiarni Lutra Duchy wszystkich szlachetnych trunków oczekują gości. Muza czeka na swego protegowanego, poetę Hoffmanna, jego los ma się bowiem rozstrzygnąć tu i teraz. Rzecz w tym, że Muza ma śmiertelną rywalkę, a jest nią gwiazda trwającego właśnie przedstawienia Don Giovanniego Mozarta, primadonna Stella. By popchnąć Hoffmanna we właściwym kierunku, Muza przyjmuje rysy jego wiernego przyjaciela Nicklausse’a. W batalii o duszę Hoffmanna udział weźmie inny jeszcze konkurent, bogaty i wpływowy radca Lindorf, zdecydowany odbić śpiewaczkę zakochanemu poecie. Przekupiwszy jej służącego, monosylabicznego Andrésa, Lindorf przejmuje list wyznaczający Hoffmannowi schadzkę po przedstawieniu i klucz do wymarzonej alkowy. Radca nie ma w sobie nic z Apollina, posiada jednak inne argumenty. Skończył się l akt Don Giovanniego, winiarnię wypełnia zatem hałaśliwy tłum młodych widzów z jaskółki. Hoffmann przyłącza się do nich z pewnym opóźnieniem, a towarzyszy mu Nicklausse. Opróżniwszy kilka kufli, przyjaciele żądają od poety piosenki - jej bohaterem będzie potworny i groteskowy karzeł Kleinzach. W samym środku drugiej zwrotki, ulegając przemożnemu impulsowi, Hoffmann porzuca jednak swego bohatera i poczyna śpiewać o jakiejś niebiańskiej istocie. Przywołany do porządku, kończy wizerunek potworka, na widok Lindorfa zaś wszczyna z nim słowny pojedynek w sprawach serca wspominając nagle o trzech największych miłościach swego życia. „Trzech?” pyta zdziwiony Nicklausse, cała kompania domaga się zaś dziejów owych szalonych namiętności. Tej nocy nikt już nie wróci do opery... Zapewniwszy towarzysza, że nim słońce wzejdzie, wszystko stanie się jasne, Hoffmann zaczyna opowiadać: „Pierwsza miała na imię...” 

AKT I. Olimpia

Profesor Spalanzani kontempluje w zachwycie swą uśpioną córkę Olimpię, córkę najdroższą ze wszystkich córek - gdyż wartą miliony! Przygotował dla niej wielki bal, jej sukces pozwoli mu zaś pokryć pół miliona dukatów straty poniesionej w wyniku bankructwa bankiera Eliasza. Oby tylko niejaki Coppelius nie upomniał się o swoją część prawojcowskich! Zaaferowany Spalanzani wita swego wiernego i posłusznego studenta, poetę Hoffmanna, którego ogarnęła niespodziana namiętność do fizyki... W istocie jednak, gdy tylko profesor oddalił się w towarzystwie Cochenille’a, swego służącego jąkały, Hoffmann odsłania przed nami sekret tej naukowej pasji: chodzi, rzecz prosta, o Olimpię. Ironicznie uśmiechnięty przyjaciel Hoffmanna, Nicklausse, ukrywa coś na jej temat. Pojawia się Coppelius, podający się za „Przyjadziela bana Zbalanzaniego”, optyka z zawodu. Sprzedaje on Hoffmannowi parę cudownych okularów, które objawiają poecie promienną urodę Olimpii. Tymczasem nadchodzą goście, zaczyna się feta. Wejście Olimpii budzi powszechny zachwyt. By lepiej jeszcze zasłużyć na te oklaski, dziewczę intonuje wielką arię koloraturową, gdzie chwile słabości uchodzą uwagi zebranych, podczas gdy Hoffmann, zbrojny w okulary Coppeliusa, sam ledwo się trzyma na nogach z zachwytu. Goście znikają w jadalni, poeta zaś powierza swej bogini wszystkie sekrety zakochanego serca, nie podejrzewając nawet, że ten miłosny duet to aria solowa... Na razie jednak salony Spalanzaniego obejmuje we władanie szalony walc, którego wiodą razem Olimpia i Hoffmann. Już po chwili poeta nie jest w stanie dotrzymać kroku wirującej tancerce i pada wyczerpany na fotel. Nieznacznym gestem Spalanzani przywołuje córkę do porządku. W chwili gdy Hoffmann odzyskuje zmysły, Coppelius roztrzaskał na drobne kawałki cudowną Olimpię. Kobiecym ideałem Hoffmanna była mechaniczna lalka. Goście pękają ze śmiechu.

AKT II. Antonia

Antonia, córka monachijskiego radcy Crespela, gra na klawesynie i śpiewa. Ojciec zabronił jej wprawdzie tych zdrożnych czynności, czy wolno jednak skazać na milczenie osieroconą córkę największej śpiewaczki w Niemczech? Dla radcy Crespela to nie jedyny powód do niepokoju, Antonia kocha bowiem nadal przeklętego wierszokletę Hoffmanna. Tymczasem radca musi wyjść, pozostawiając Antonię pod opieką służącego Frantza, głuchego jak pień i wielce rozdrażnionego wymaganiami swego pana. Pomimo starań Crespela Hoffmannowi udało się odnaleźć Antonię. Jej stan niepokoi Nicklausse’a: niby to prawda, że w przeciwieństwie do Olimpii panna ma duszę, czyż jednak nie mają jej również i skrzypce? Pozbywszy sięnieuleczalnego sceptyka Hoffmann siada do klawesynu, przywołując ukochaną jego dźwiękami. Wokalna ekstaza we dwoje budzi u Antonii niepokojące objawy, Hoffmann nie zdąży ich sobie jednak wyjaśnić, gdyż oto powraca radca Crespel. Poeta obserwuje z ukrycia burzliwą rozmowę ojca z ponurym doktorem Miracle, którego radca oskarża o spowodowanie niegdyś śmierci jego żony. Na wieść, że córka odziedziczyła chorobę po matce, doktor proponuje ojcu swe usługi, co więcej, głuchy na jego protesty, podejmuje badanie na odległość. Ustaliwszy diagnozę, powierza radcy całą kolekcję flakoników z lekarstwami, za co zostaje niezwłocznie wyrzucony za drzwi. Dzięki tej wizycie Hoffmann dowiedział się o niebezpieczeństwie, jakie zawisło nad jego ukochaną: śpiew grozi jej śmiercią. Wyprosiwszy od niej obietnicę milczenia, poeta odchodzi, nie podejrzewając, że porzucił ją na łasce doktora Miracle. Ten pojawia się w pokoju tajemniczym sposobem - czyżby przeszedł przez ścianę? - i hipnotyzuje ofiarę. Przywołuje w tym celu ducha jej zmarłej Matki, która poczyna śpiewać z córką śmiercionośny duet, podczas gdy doktor wydziera swym skrzypcom szalone pasaże. Pijana nadludzką wirtuozerią Antonia wspina się za nim w najwyższe rejestry, po czym pada bez życia, ostatnie, melodyjne tchnienie powierzając zrozpaczonemu ojcu. Na widok powracającego Hoffmanna Crespel rzuca się nań wściekle, obarczając go odpowiedzialnością za tragedię, gdy zaś Hoffmann wzywa lekarza, pojawia się doktor Miracle.

AKT III. Giulietta

Luksusowa gondola płynie Wielkim Kanałem weneckim, niosąc na swym pokładzie kurtyzanę Giuliettę i jej towarzystwo. Po dwóch miłosnych tragediach, poeta Hoffmann pogrążył się w pijaństwie i rozpuście. Trudno się zatem dziwić, że ma zazdrosnych rywali, takich na przykład jak zrujnowany i porzucony Schlemil. Giulietta odprawia natręta pogardliwie, po czym zabiera wszystkich do kasyna. Hoffmann, nadal głuchy na dobre rady Nicklausse’a, zapewnia, że nie jest zakochany - któż by się kochał w kurtyzanie? Nie docenia potęgi tajemniczego kapitana Dapertutto, protektora Giulietty i niezrównanego pogromcy krnąbrnych serc. To dzięki swej władzy nad Giuliettą pozbawił Schlemila jego cienia, teraz zaś domaga się od kurtyzany - lustrzanego odbicia Hoffmanna. Odkrywszy swą makabryczną kondycję Schlemil rzuca Hoffmannowi wyzwanie przy zielonym stoliku, podczas gdy Giulietta śpiewa. Poeta wyrywa się jednak szybko spod władzy demona gry, czeka go bowiem demon znacznie potężniejszy, miłość. Przyłapawszy Hoffmanna i Giuliettę na rozmowie, Schlemil wywołuje skandal, wyzywając poetę na pojedynek. Bezbronny Hoffmann chwyta szpadę, którą podsuwa mu Dapertutto i kładzie trupem rywala, wydzierając mu przy tej okazji klucz do buduaru Giulietty. Śpieszy tam niezwłocznie. Ulegając zręcznej manipulacji, oddaje zdradzieckiej syrenie pożądany przez nią skarb, którym zawładnie Dapertutto, podczas gdy znudzona kurtyzana natychmiast go porzuca. Tymczasem Nicklausse przynosi fatalną wiadomość: zabójstwo Schlemila dotarło do uszu władz, trzeba czym prędzej opuścić miasto. Żandarmeria wpada na scenę w poszukiwaniu zabójcy. Nie mogąc znieść pogardliwego śmiechu Giulietty, zdruzgotany prowokacją Dapertutta, który podsuwa mu puste zwierciadło, Hoffmann rzuca się na kurtyzanę z nożem w ręku, lecz śmiertelny cios odbiera jej pokraczny błazen Pitichinaccio. Giulietta pada w rozpaczy na jego zwłoki.

EPILOG

Powróciliśmy do winiarni Luthra, gdzie Hoffmann skończył właśnie swą trzecią i ostatnią opowieść. Widząc w jakiej otchłani pijaństwa i rozpaczy minione godziny pogrążyły rywala, radca Lindorf triumfuje: w tym stanie poeta nie zdoła walczyć o Stellę, którą oszalała z zachwytu publiczność oklaskuje po przedstawieniu. Morał opowieści wyciąga Nicklausse: Olimpia, Antonia i Giulietta to trzy oblicza tej samej kobiety, zimnej, wirtuozowskiej i sprzedajnej Stelli. Primadonna pojawia się w winiarni w towarzystwie swego służącego Andrésa, Hoffmann jej jednak nie poznaje; z dwojga złego woli już chyba Kleinzacha! Muza sławi śmierć kochanka i narodziny poety.

Piotr Kamiński „Tysiąc i jedna opera”, PWM, 2008
(z niewielkimi skrótami)

Reportaż z przygotowań do premiery spektaklu

Reportaż z przygotowań do premiery opery „Opowieści Hoffmanna” Jacques’a Offenbacha w Operze Krakowskiej (premiera: 9 czerwca 2017).

nadchodzące spektakle z tego gatunku