Cookies Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika). Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki.

Repertuar RepertuarEN
Opera

Trubadur

Opera w czterech aktach
Giuseppe Verdi
Laco Adamik
Tomasz Tokarczyk
2 godziny 40 minut

szczegóły

informacje T_DETAILS_SHOW_MORE

czas trwania
2 godziny 40 minut | 1 przerwa
kompozytor
Giuseppe Verdi
libretto
Salvatore Cammarano Leone Emanuele Bardare według dramatu Antonia Garcii Gutiérreza
premiera światowa
Rzym 1853
polska premiera
Warszawa 1854
premiera w Operze Krakowskiej
8 czerwca 2013
język spektaklu
Oryginalna wersja językowa z polskimi napisami
opis
Historia o dwóch braciach, rozdzielonych przez los, którzy z powodu miłości do jednej kobiety a także politycznych zawirowań stają przeciwko sobie, nieświadomi własnego pokrewieństwa... Libretto Trubadura, choć oparte na autentycznych wydarzeniach z dziejów średniowiecznej Hiszpanii, szarpanej  wojnami domowymi, uznaje się za zbyt zawikłane, niejasne, głównie z tego powodu, że węzłowe  wydarzenia akcji dzieją się poza sceną, istnieją tylko w relacji bohaterów. Wielki sukces opery to przede wszystkim, „rozkosz muzyczna i wokalna”. Laco Adamik – na przekór tym opiniom –wykorzystując swoje długoletnie doświadczenie reżysera stara się, by przedstawienie zabłysnęło także od strony fabularnej. W jego inscenizacji postacie stają się mięsiste, wydarzenia nabierają kształtów, a raz popełniona zbrodnia pociąga za sobą następne, niczym w tragedii antycznej.

plakat T_DETAILS_SHOW_MORE

autor plakatu
Wiesław Rosocha

realizatorzy i obsada T_DETAILS_SHOW_MORE

realizatorzy

reżyseria: Laco Adamik
kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
scenografia i kostiumy: Barbara Kędzierska
przygotowanie chóru: Zygmunt Magiera
reżyseria światła: Bogumił Palewicz

asystent reżysera: Dagmar Bilińska
asystent kierownika muzycznego: Grzegorz Brajner
asystent scenografa: Izabela Firek
asystent kierownika chóru: Joanna Wójtowicz
inspicjenci: Agnieszka Sztencel, Magdalena Wąsowska
suflerzy: Dorota Sawka, Krystyna Behounek
korepetytorzy solistów: Irena Celińska-Głodek, Kristina Kutnik, Olha Tsymbalyuk, Natalia Wasidlow
akompaniator chóru: Magdalena Kurek
tłumaczenie libretta na tablicę świetlną: Dorota Sawka

obsada
Hrabia di Luna | Mikołaj Zalasiński

Leonora | Katarzyna Oleś-Blacha

Azucena | Jadwiga Postrożna

Manrico | Dominik Sutowicz

Ferrando | Wołodymyr Pańkiw

Ines | Monika Korybalska

Ruiz | Krzysztof Kozarek

Posłaniec | Rafał Pawłowski (28.06), Marek Gerwatowski (30.06)

Stary Cygan  | Marcin Herman


Orkiestra i Chór Opery Krakowskiej
dyrygent: Tomasz Tokarczyk

bilety T_DETAILS_SHOW_MORE

Kategoria B
miejsca I Loża Marszałkowska
110 zł
miejsca II Amfiteatr rzędy IV-IX
75 zł
miejsca III Amfiteatr rzędy I-III i X-XII
60 zł
miejsca IV Amfiteatr miejsca boczne i rzędy XIII-XIV; Loże boczne Prawa i Lewa (piętro); II Balkon rzędy I-II
40 zł
miejsca V Balkon rzędy III-IV
30 zł

libretto T_DETAILS_SHOW_MORE

Akt I

Zamek hrabiego di Luna. Kapitan Ferrando nakazuje żołnierzom strzec hrabiego, który co noc pojawia się pod balkonem ukochanej kobiety, Leonory. Ferrando zdradza kompanom tajemnicę rodu (ballada "Di due figli"): hrabia miał brata, przy kołysce którego schwytano starą Cygankę. Dziecko zachorowało i uznano, że to ona rzuciła na nie czary, wobec czego spalono ją na stosie, w zgliszczach znaleziono też szkielet dziecka. Że zaś syn hrabiego zaginął, uznano, iż z zemsty za śmierć matki wykradła go córka Cyganki, lecz nie zdołano odnaleźć ani jej, ani chłopca. Stary hrabia był przekonany, że chłopiec żyje i na łożu śmierci, drugiemu synowi kazał dalej poszukiwać brata. Ferrando wierzy, że rozpoznałby Cygankę. Wybija północ, żołnierze są przerażeni.

Zamkowe ogrody. Leonora wyznaje Ines, że zakochała się w nieznanym rycerzu, ale niestety wojna ich rozdzieliła. I oto pewnej nocy usłyszała serenadę śpiewaną przez trubadura – to był jej rycerz. Oświadcza, że jeśli nie będzie mogła spędzić życia z ukochanym, gotowa jest dla niego umrzeć (aria „Tacea la notte").

Hrabia di Luna chce wyznać Leonorze miłość, ale przerywa mu pieśń trubadura. Hrabia domaga się, by zdradził swe imię. To Manrico – nie tylko ubiegający się o rękę Leonory, ale i oficer zbuntowanych wojsk, z którymi wierny monarchii hrabia Luna prowadzi wojnę. Rywale dobywają broni, rozpoczyna się zacięty pojedynek.

Akt II

Obóz w górach. Przy ogniskach Cyganie witają świt (chór "Chi del gitano").

Ogień przypomina Azucenie zdarzenia z przeszłości: krzyczący tłum, żołnierzy wpychających na stos starą kobietę i słowa: "Pomścij mnie! Pomścij mnie!" (aria "Stride la vampa"). Manrico dowiaduje się od Azuceny, że jej matkę spalono na stosie za rzekome czary. Ona sama zaś wykradła syna hrabiego, ale zaślepiona gniewem – w ogień wrzuciła własne dziecko. Manrico chce zatem wiedzieć, czyim właściwie jest synem. Azucena odpowiada, że zawsze była dla niego matką. On wyznaje, że w pojedynku mógł zabić hrabiego di Luna, ale wewnętrzny głos go powstrzymał. "Jeśli następnym razem będziesz miał taką okazję, nie wahaj się!" – odpowiada Azucena.

Przybywa Posłaniec z wiadomościami od Ruiza: Manrico z drużyną ma bronić zdobyty zamek Castellor przed wojskami Luny. Donosi również, że Leonora. przekonana, że jej ukochany nie żyje, zamierza wstąpić do klasztoru. Tymczasem Manrico, mimo błagań Azuceny, udaje się na spotkanie z ukochaną.

Klasztor niedaleko zamku Castellor. Hrabia di Luna nie traci nadziei, że zdobędzie Leonorę: porwie ją i poślubi nawet wbrew jej woli. Leonora, nim zamknie się za nią klasztorna furta, chce pożegnać się z Ines. Hrabia nie zamierza czekać, ale jego plany niweczy Manrico. Leonora odchodzi z ukochanym, a Luna musi uznać przewagę drużyny Ruiza wspierającej Manrica.

Akt III

Obóz wojsk Luny pod zamkiem Castellor. Schronił się w nim Manrico z drużyną. Żołnierze Luny przygotowują się do bitwy, wierząc w zwycięstwo. Schwytano Cygankę, która kręciła się po obozie. Azucena twierdzi, że szuka syna, ale Ferrando poznaje, że to ona wrzuciła w ogień dziecko. Hrabia nareszcie może pomścić brata: rozkazuje, by Azucenę spotkał ten sam los, co jej matkę.

Zamek Castellor. Trwają przygotowania do ślubu Leonory i Manrica, który uspokaja ukochaną przed spodziewanym atakiem wojsk Luny. Nawet gdyby zginął, spotka się z nią w niebie. Miłosne wyznania przerywa Ruiz z wiadomością o uwięzieniu Azuceny. Manrico zbiera żołnierzy do walki ("Di quella pirra").

Akt IV

Pod wieżą zamku hrabiego di Luna. Ruiz przyprowadza Leonorę, gdyż wyprawa Manrica zakończyła się niepowodzeniem: jej ukochany został pobity i uwięziony w zamkowej wieży.

Leonora wspomina swą miłość (chór "Miserere" i aria D'amor sull'ali rosee vanne"). Z oddali dobiega śpiew mnichów modlących się za duszę tych, których wkrótce spotka śmierć, słychać głos Manrica żegnającego Leonorę.

Hrabia rozkoszuje się zemstą, ale ręki Leonory nie zdobył. I oto ona sama ofiaruje mu siebie. Stawia tylko jeden warunek: Luna uwolni Manrica. Hrabia przystaje na propozycję nie wiedząc, że Leonora wypiła ukradkiem truciznę.

Uwięzieni Manrico i Azucena powracają myślami do szczęśliwych chwil spędzonych w górach. Azucena zasypia. Leonora przynosi Manricowi wolność i prosi, by co prędzej uciekał. Kiedy ten orientuje się, że ukochana nie chce z nim iść, uznaje, że go zdradziła i dopiero kiedy zaczyna działać trucizna, pojmuje, co się stało, Leonora zaś umierając, wyznaje mu prawdę. Hrabia rozkazuje zgładzić Manrica. Azucena, widząc egzekucję, oświadcza Lunie, że zabił własnego brata. Śmierć jej matki została pomszczona.

Jacek Marczyński „Przewodnik operowy”, Świat Książki 2011

nadchodzące spektakle z tego gatunku