Igraszki miłosne Carmen

Nowy balet na scenie Opery Krakowskiej ogląda się z przyjemnością. Funkcjonalna, ładna kolorystycznie scenografia jest dziełem Stefanii Chiarelli. Równie barwne kostiumy zaprojektowała Marta Koncewoj. Projektantka jest również solistką Polskiego Baletu Narodowego, więc wie, jak ubrać artystów baletu by dodać im urody a nie krępować ruchów.

Choreografia Jacka Tyskiego łączy taniec współczesny z klasyką dając artystom szerokie pole do wyrażania dramatycznej ekspresji. Pięknie z tych możliwości skorzystali protagoniści: Malika Tokkozhina w roli Carmen, Fabian von Lindern jako Jose, Marianna Morfin-Sanchez – Micaela i Yauheni Raukuts tańczący Escamilla. Ciekawe postaci stworzyli Anastasiya Krasouskaya i Maciej Pluskowski w rolach rodziców Carmen, a także Javier Ares Cabeza jako Porucznik. Ale podkreślić trzeba wyrównany i dobry poziom wszystkich artystów baletu, którzy stworzyli wspólnie interesujący, a chwilami poruszający spektakl. Mnie poruszył miłosny, przesycony uczuciem, taniec Carmen i Josego jakże różny w wyrazie od pełnego namiętności duetu tejże Carmen i Escamilla. Swe pierwsze kroki w „dorosłym” spektaklu dobrze stawiała Katarzyna Kocyk jako mała Carmen.

Najciekawsze w tym spektaklu było jednak dla mnie nie to, co działo się na scenie, ale to, co rozgrywało się w kanale. Chyba po raz pierwszy bowiem oglądałam i słuchałam Joachima Kołpanowicza, który przygotował muzycznie i poprowadził spektakl. Absolwent krakowskiej uczelni muzycznej jest dyrygentem, teoretykiem muzyki, pianista i kameralistą. Jego wszechstronne wykształcenie, operowa praktyka (na co dzień jest korepetytorem solistów w Operze Krakowskiej, a jako dyrygent współpracował m.in. z TWON), a przede wszystkim wielka wrażliwość muzyczna sprawiły że dopracowany i „dosłuchany” był każdy element partytury. Dyrygent bardzo dobrze współpracował z tancerzami, orkiestra stanowiła z nimi jedność. Bardzo dobrze też pokreślony został „hiszpański” charakter interpretowanej muzyki.

Opera Krakowska postanowiła pochwalić się swoim baletem, proponując spektakl Miłosne igraszki Carmen. I miała rację! Czerwcowa, ciepła noc wręcz dopomina się o tak energetyczne widowisko. Pełne ognia, doskonale przygotowane, bez cienia fałszu czy niedoróbek. Nie jest to klasyczne przedstawienie opery Carmen George’a Bizeta, lecz przygotowany do suity jego muzyki oraz Manuela de Falli i Rodiona Shchedrina genialny spektakl baletowy, pełen uczuć, pasji, miłosnych uniesień i dramatycznych zwrotów akcji. Reżyserem oraz choreografem jest Jacek Tyski, który stworzył spektakl bazujący na tańcu współczesnym z elementami tańca klasycznego. Podzielił go na dwie części. Muzycznym motywem przewodnim pierwszej jest dzieło Manuela de Falli El Amor Brujo (Czarodziejska miłość). (...) muszę wspomnieć również o niezwykłej scenografii – prostej, o wyciszonych kolorach szarości i błękitu, które w odpowiednich momentach były podbijane różowym i czerwonym światłem reflektorów. Polsko-włoska scenografka Stefania Chiarelli, asystentka Borisa Kudlički m.in. w spektaklach Mariusza Trelińskiego, pokazała kunszt i talent, łącząc minimalistyczne, przesuwne bryły dekoracji z obrazami z projektora. Wszystko w uśpionych barwach, jasnoszare, by nie przeszkadzać scenografią tancerzom. I tak się właśnie dzieje. Szare „mundury” żołnierzy, turkusowe sukienki corps de ballet, a na tym tle genialna, wielka, czerwona suknia – żałobny kir, który zakłada Carmen, wędrując w górę po białych schodach. Czyżby zmierzała do nieba? A czym jest pokazujące się nad sceną „jakby drzewo”? Czy to symbol południowo-hiszpańskiej, suchej roślinności, czy może ukazuje grozę cmentarza?