Balet

Requiem

W. A. Mozart

Jacek Tyski
Marc Moncusi

1 godzina 0 minut

Szczegóły bilety

Dostępne terminy

data

godzina

miejsce

informacje

bilety

29 października 18:30, czwartek

29 października, czwartek

18:30

Duża Scena

kup bilet 29 października, czwartek, 18:30, Requiem

30 października 18:30, piątek

30 października, piątek

18:30

Duża Scena

kup bilet 30 października, piątek, 18:30, Requiem

31 października 17:00, sobota

31 października, sobota

17:00

Duża Scena

kup bilet 31 października, sobota, 17:00, Requiem

szczegóły

informacje

czas trwania

1 godzina 0 minut

kompozytor

W. A. Mozart

premiera

28.02.2026

opis

Premiera baletowa w reżyserii i choreografii Jacka Tyskiego do muzyki W. A. Mozarta. Requiem d-moll jest jednym z największych utworów sakralnych, a zarazem jego ostatnią, niedokończoną kompozycją. Utwór dokończył przyjaciel kompozytora Joseph Eybler oraz jego uczeń Franz Xaver Süssmayr. Dzieło jest głęboko zanurzone w tradycję chrześcijańską i zostanie ukazane językiem tańca.

Ten wyjątkowy spektakl baletowy, wraz z podniosłym wykonaniem Solistów i Chóru Opery Krakowskiej, będzie stanowił preludium do refleksji na temat życia i śmierci, a opowiedziana przez taniec i muzykę historia wprowadzi nas w stan zadumy i rozważań.

plakat

autor plakatu

Veronika Korol

realizatorzy i obsada

realizatorzy

obsada

bilety

Kategoria P - 2026/2027

miejsca I Loża Marszałkowska

210 zł

miejsca II Amfiteatr: rzędy IV-IX

180 zł

miejsca III Amfiteatr: rzędy I-III i X-XII

160 zł

miejsca IV Amfiteatr: miejsca boczne i rzędy XIII-XIV; Loże boczne prawa i lewa

130 zł

miejsca V Balkon: rzędy I-II

110 zł

miejsca VI Balkon: rzędy III-IV

100 zł

W tej kategorii:
Koncert noworoczny 2027, Aida, Bona Sforza, Carmen, Carmina Burana, Cyganeria, Cyrulik sewilski, Don Pasquale, Faust, Kopernik, Madama Butterfly, Nabucco, Requiem, Tosca, Wesele Figara, Wiedeńska krew, Zemsta nietoperza

recenzje

Kulturalny konfernasjer, 1.03.2026

Dobrze jest też wyłamać się ze schematów myślenia o muzyce żałobnej i sakralnej, jako nie dającej się połączyć z tańcem. Bo jak to - msza żałobna i balet? Ludzie będą tańczyć do tekstów liturgicznych? Zobaczyłem piękne, niespełna godzinne widowisko z niesamowitą siłą muzyki oraz porywającą choreografią. (...) W czasie przedstawienia, dzięki jego formie, udało mi się oderwać od natrętnej potrzeby analizy oraz robienia notatek i zanurzyć się, chłonąć tę niesamowitość, jaką tam wyczarowano brzmieniem orkiestry, śpiewem chóru i solistów, przepiękną plastyką scenografii, projekcji i kostiumu oraz ruchem - uskrzydlającym, porywającym, mistycznym. Nie zatupano Mozarta, nie roztańczono modlitewnego klimatu dzieła, nie nabijano się z żałoby. W moim odczuciu (...) wszystko wybrzmiało tak, jak powinno i wielkie brawa należą się całemu operowemu zespołowi oraz realizatorom! Polecam Wam bardzo serdecznie to wydarzenie - wciąż jestem w szoku, że tyle emocji udało się zawrzeć i tyle refleksji wywołać!

pełna recenzja

Agnieszka Malatyńska-Stankiewicz, Radio Kraków Kultura, 1.03.2026

Już samo połączenie świata muzycznego z tanecznym na jednej scenie było wyzwaniem. Zwłaszcza dla śpiewaków: chóru i solistów: Zuzanna Caban - sopran, Monika Korybalska – alt, Jarosław Bielecki – tenor, Sebastian Marszałowicz – bas. Choćby dlatego. że tempa były czasem trochę inne, przygotowane „pod tancerzy”, a poza tym na scenie przenikały się światy wokalne i taneczne, i w tych warunkach śpiewanie nie było łatwe. W ruchu, w reakcjach z tancerzami, w odgłosach kroków baletu, w permanentnym panowaniu nad przestrzenią, to nowość nawet dla operowych śpiewaków. Ale efekty okazały się znakomite. Wszystko razem „zagrało” tworząc spójne przedstawienie. (...)
Z tanecznego punktu widzenia, bardzo emocjonalnie odebrałam duet w Lacrimosie (tańczyli Malika Tokkozhina i Yauheni Raukuts) oraz finał, gdy w pauzie przed ostatnimi akordami słychać było przyspieszony oddech tancerzy. Nie wiem czy był to zamierzony efekt, ale dla mnie stał się bardzo symboliczny: nie uciekniemy przed swoim przeznaczeniem. Niezwykle podobała mi się też taneczna realizacja mozartowskich fug, gdy każde wejście kolejnego głosu w chórze i orkiestrze połączone zostało z wejściem kolejnych czwórek tancerzy. Polifonia przedstawiona ruchem idealnie oddaje założenia kompozytora.

pełna recenzja

Andrzej Czapliński, 28.02.2026

Obejrzeliśmy znakomicie zatańczony i zaśpiewany spektakl, muzyka którą znamy otrzymała nowy piękny wymiar, nową siłę, wymiar i siłę tańca dopracowanego w każdym szczególe. I jak powiedział dyrektor Piotr Sułkowski spektakl ten stanowi preludium do refleksji na temat życia i śmierci, a opowiedziana przez taniec i muzykę historia wprowadziła nas w stan zadumy i rozważań. Gorąco polecam!

pełna recenzja

Piotr Gaszczyński, Teatr dla wszystkich, 2.03.2026

O ile chór moglibyśmy umieścić w sferze sacrum, o tyle balet to profanum z krwi i kości. Dynamiczne grupy mężczyzn i kobiet, często wyraźnie oddzielonych od siebie jak gdyby dla podkreślenia nieustannego zmagania się żeńskich i męskich pierwiastków ze sobą, tańczą tak, jakby jutra miało nie być. Tworzą wirujące kręgi niczym w Czyśćcu Dantego. Również mają jednolite kostiumy, tym razem jednak dużo bardziej nasycone niebieskim kolorem, pewnie dlatego, że są tu i teraz – bardziej przyziemni, cieleśni w odróżnieniu od efemerycznego chóru z pogranicza światów.

Punktem kulminacyjnym tanecznej części spektaklu jest „Lacrimosa”, gdzie możemy obserwować parę tancerzy znajdujących się w praktycznie nieustannym uścisku, rozumianym zarówno jako bolesne pożegnanie, jak i ekstatyczne połączenie ciał. To bardzo piękny fragment przedstawienia, gdzie Eros i Tanatos tańczą pod rękę w rytm żałobnej mszy Mozarta.

pełna recenzja