Z głębokim żalem żegnamy profesora Wojciecha Michniewskiego, wybitnego dyrygenta, kompozytora i pedagoga, jedną z najważniejszych postaci polskiej muzyki współczesnej.

Urodził się w Łodzi. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie: dyrygenturę pod kierunkiem Stanisława Wisłockiego, teorię muzyki oraz kompozycję u Andrzeja Dobrowolskiego. W latach siedemdziesiątych wraz z Krzysztofem Knittlem i Elżbietą Sikorą utworzył grupę kompozytorską KEW. 

Zawodowo związany Filharmonią Narodową (1973-78), Teatrem Wielkim w Łodzi (1979-81), Warszawską Operą Kameralną (1979-83), Polską Orkiestrą Kameralną (1984-87) i Filharmonii Poznańskiej (1987-91). Po 1991 nie przyjmował żadnej stałej propozycji współpracy, dyrygując wyłącznie gościnnie.

Był bardzo wszechstronnym dyrygentem: prowadził zarówno koncerty symfoniczne, jak i spektakle operowe. Sięgał nie tylko po repertuar klasyczny, ale i muzykę współczesną. Koncertował we wszystkich niemal krajach Europy, w Azji, Ameryce Północnej i Południowej. 

Wielokrotnie nagradzany, m. in za utwór Szeptet na 2 soprany, 2 mezzosoprany, 2 alty i kulturystę otrzymał nagrodę włoskiego Radia i Telewizji „Premio RAI” (1975); Wyróżnienie na Ogólnopolskim Konkursie Dyrygenckim w Katowicach (1974), „Orfeusza” – nagrodę krytyki za najlepsze wykonanie polskiego utworu na „Warszawskiej Jesieni” (1975); I nagrodę i Złoty Medal na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Guido Cantellego w mediolańskim Teatro alla Scalla (1977), brązowy medal na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Ernesta Ansermeta w Genewie (1978); nagrodę krytyki na Musikbiennale Berlin (1987); Fryderyka (1996, 2004); Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (2005) oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis” (2005). 

W 2009 uzyskał stopień doktora sztuki muzycznej w zakresie dyrygentury w Akademii Muzycznej w Krakowie, a w 2014 - tytuł profesora (Akademia Muzyczna w Bydgoszczy).

Dla Opery Krakowskiej zrealizował spektakle Madame Butterfly (2003) oraz widowiskową Halkę na Skałkach Twardowskiego w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego (2004).