Amahl i nocni goście

"To opera dla dzieci, bo próbuje odtworzyć moje własne dzieciństwo. Widzicie, kiedy byłem dzieckiem, mieszkałem we Włoszech, a we Włoszech nie ma Świętego Mikołaja. Przypuszczam, że Święty Mikołaj jest zbyt zajęty amerykańskimi dziećmi, by móc zajmować się również włoskimi. Nasze prezenty przynosili nam Trzej Królowie. (...) Tym Trzem Królom zawdzięczam przede wszystkim radosne święta Bożego Narodzenia z mojego dzieciństwa i powinienem był pozostać im bardzo wdzięczny. Zamiast tego przyjechałem do Ameryki i wkrótce o nich zapomniałem, bo tutaj, w okresie Bożego Narodzenia, widuje się tak wiele Świętych Mikołajów porozrzucanych po całym mieście. Do tego dochodzi wielka choinka na Rockefeller Plaza, misterne witryny sklepowe na Piątej Alei, stugłosowy chór na Grand Central Station, niezliczone kolędy w radiu i telewizji – i wszystko to sprawiło, że zapomniałem o Trzech drogich, starych Królach z mojego dzieciństwa.
Ale w 1951 roku znalazłem się w poważnych tarapatach. Dostałem zlecenie od National Broadcasting Company na napisanie opery dla telewizji, z terminem oddania do Bożego Narodzenia, i nie miałem w głowie żadnego pomysłu. Pewnego listopadowego popołudnia, przechadzając się raczej posępnie po salach Metropolitan Museum, przypadkiem zatrzymałem się przed obrazem Adoracja Trzech Króli Hieronima Boscha i patrząc na niego, nagle usłyszałem ponownie, dochodzącą z odległych błękitnych wzgórz, dziwną pieśń Trzech Króli. Wtedy uświadomiłem sobie, że wrócili do mnie i przynieśli mi prezent."

Tak Gian-Carlo Menotti opisał w oryginalnej książeczce programowej, co zainspirowało go do stworzenia opery "Amahl i nocni goście". Menotti podkreślił, że pracując nad "Amahlem" nie myślał o właściwościach studia telewizyjnego (które stwarzało zupełnie nowe możliwości obrazowania). Jego celem była uniwersalność, charakterystyczna dla "dla idealnej sceny, która nie ma odpowiednika w rzeczywistości". 

Reżyserii spektaklu Amahl i nocni goście podjął się Włodzimierz Nurkowski. Dla Opery Krakowskiej zrealizował takie produkcje, jak Gwałt na Lukrecji, Jaś i Małgosia, Pan Marimba, Cabaret Lunaire, Orfeusz w piekle, Gianni Schicchi/Pajace, Turek we Włoszech, Pierwsza zmarszczka, Ariadna na Naxos. Jaka będzie jego wizja "telewizyjnej opery" Monettiego?