Sroka złodziejka

Sroka zwyczajna to bohaterka wielu ludowych podań i zabobonów. Wśród związanych z nią mitów pierwsze miejsce zajmuje ten, że jest kradnącą biżuterię kleptomanką i ciągle znosi do gniazda błyszczące przedmioty. Nie ma na to dowodów naukowych, choć w XVIII wieku popularna była opowieść o młodej służącej z miasteczka Palaiseau pod Paryżem, skazanej na śmierć za kradzież sreber. Srebra odnaleziono w sroczym gnieździe już po wykonaniu wyroku. 

Pewnego dnia sroka złodziejka wleciała do opery semiseria La gazza ladra G. Rossiniego. Libretto wyszło spod pióra G. Gherardiniego, który stworzył je dla F. Paëra; dopiero rok później niewykorzystany tekst trafił w ręce Rossiniego.

Gherardini oparł się na zainspirowanym historią służącej z Palaisaeu dramacie, którego autorami byli L. Ch. Caigniez i T. B. d’Aubigny. Librecista zmienił zakończenie na szczęśliwe (w jego wersji służąca nie umiera), wplótł także kilka komicznych epizodów. Praca nad muzyką zajęła Rossiniemu blisko trzy miesiące. Rozpoczął ją w marcu, a już pod koniec maja 1817 roku w mediolańskiej La Scali odbyła się zakończona ogromnym sukcesem premiera. 

Sroka złodziejka szturmem zdobyła sceny najlepszych europejskich teatrów (w latach 1825, 1830 i 1833 wystawiono ją także w Polsce). W Warszawie dzieło Rossiniego podziwiał między innymi nastoletni F. Chopin, który później w jednym ze swoich polonezów wykorzystał melodię jednej z arii. W połowie lat 60. ubiegłego wieku Srokę zaprezentowano we Florencji i w Londynie, a potem – podczas kolejnych odsłon festiwalu w Pesaro. Dzięki mistrzowskiemu połączeniu elementów opery seria i buffa, genialnym scenom zbiorowym, świetnej charakterystyce postaci i żywiołowej uwerturze, dzieło zadomowiło się w historii muzyki operowej.

------------------
autorka tekstu: Dorota Staszkiewicz
źródło tekstu